1. relations(hips) of power→ “σχέσεων εξουσίας” αλλά,
2. power relations(hips)→ “εξουσιαστικών σχέσεων”
3. sedimented practices [p3.31] κατασταλαγμένες πρακτικές (;) κυριολεκτικά: ιζηματικές πρακτικές
4. Σ.μ.: (body – object assemblages) επιθυμητικές μηχανές, βλέπε Ράππα. να μπει στο κείμενο και να φύγει το συναρμογές σωμάτων–αντικειμένων; Δεν είμαι σίγουρος, υπάρχει και ο όρος “desiring machines” τον οποίον μάλλον θα προτιμούσε ο συγγραφέας αν ήθελε να πει αυτό [Συμεών].
5. post-anarchism→ “μετα-αναρχισμός”, (όχι “μεταναρχισμός”), πολύ βασικό .
6. lines of flight δεν ξέρω αν υπάρχει γενικά στο κείμενο εκτός από την [3.14] αλλά μεταφράζεται ως “γραμμές φυγής”. “γραμμές διαφυγής” το βλέπω πιο συχνά [ορεστης] ναι έτσι μοιάζει, το είχα ήδη αλάξει [ανκοστις]
7. spook→ “φάντασμα” ή φενάκη [p2.28], [p2.30]
8. immanence/immanent υπάρχει ο όρος στα ελληνικά και είναι “εμμένεια/εμμενής” (αν και δεν το αναγνωρίζει το word…) - προσέθεσα την παρακάτω σημείωση στη πρώτη χρήση του όρου “immanence”: «Σ.μ: Ο Deleuze χρησιμοποιούσε το όρο “immanence” (“ενύπαρξη”, “πανταχού παρουσία”) για να αναφέρεται στην εμπειριοκρατική φιλοσοφία του, η οποία όφειλε να παράγει δράσεις και αποτελέσματα αντί για υπερβατισμούς (από wikipedia).» [p2.1] . Να προσθέσω ότι χρειάζεται μια διευκρίνηση πάνω στον όρο για την κατανόηση του “πνεύματος” του κειμένου,
9. insurrectionary. επέμεινα πολύ στη μετάφραση ως εξεγερσιακού, αλλά δεν είχα δει αυτήν την παρακάτω παρατήρηση. Παρόλο που την είδα τώρα, δυσκολεύομαι να αποδεχτώ άλλο “όρο”. It is important to differentiate between this ‘insurrectionary tendency’ and what I have elsewhere described as the ‘contemporary Italian insurrectionary school’. The first is a loose orientation towards resistance, while the second is a more coherent school dating from the 1980s and based around the Italian anarchist Alfredo Bonanno.
10. effect→ επιρροή ή/και αποτέλεσμα; [], [p2.24], [p3.13] και τα 2 ταριάζουν, δεν νομίζω πως τιθεται θεμα ομοιομορφιας, να “κολλήσουμε” δηλ. με μία μόνο από τις δύο.[ankostis]
11. affectuation→??[ankostis]
12. apparatus→ μηχανισμός [p2.16]
13. truly one=αληθινά μία? [p1.13] Θα έλεγα καλύτερα “όντως μία”
14. ο όρος molar είναι όρος των Ντελέζ-Γκουαταρί και σημαίνει “γραμμομοριακος” (όσοι κάνατε χημεία στο λύκειο θα θυμάστε τα mols). Χρησιμοποιείται για να εκφράσει πολιτικές πχ του εθνικισμού, που αναφέρονται σε μεγάλα συσσωματώματα, σε αντίθεση με τις “molecular” μοριακές πολιτικές που συμβαίνουν σε μικρότερες ομάδες, μειονοτικές συνήθως (χοντρικά λέμε τώρα). Άρα στο [p2.10] μπαίνει γραμμομοριακος λειτουργισμός ; και γραμμομοριακών γραμμών (molar lines)[p2.39 υποσημείωση3]
15. lingering effect→? [p0.4] καλό είναι το “μακροπρόθεσμη επίδραση”!
16. mechinic; μηχανοειδείς ή μηχανικές; [p2.14]
17. summit hopping:→αντί “κινηματικά πάρτυ”, “κινηματικός τουρισμός”. [p0.4]
18. spectacle of resistance→ αντί “αντίσταση του θεάματος”, “θεαματικότητα της αντίστασης”, “θεαματική αντίσταση” ?? [p0.4] γιατί όχι το “θέαμα της αντίστασης”, οκ κιαυτο[ανκοστις];
19. project→ πρόταγμα κυρίως, αλλά και πρόγραμμα/σχέδιο, ίσως και εγχείρημα [p0.4], [p1.5], [p3.5] μάλλον εγχείρημα είναι πιο σωστό… . σίγουρα εδώ [p3.13], αλλά εδώ [p0.8],[p1.5], [p4.1];
20. suppressive assumption→ αντί “καταπιεστική υπόθεση”, “υπόθεση της καταπίεσης” [p0.6]
21. post-scarcity→ “μετα-σπάνης”, χωρίς τόνο το “μετα”[ανκοστις].
22. a priori→ αντί να μεταφράζεται σε “προτερο”, να μείνει όπως έχει, λατινικό.
23. anti-hegemonic and counterhegemonic project→ αντί του “αντι-ηγεμονικό και ενάντια στον ηγεμονισμό πρόγραμμα”, (που εν προκειμένω μάλλον αποδίδει τους όρους ανάποδα(!)), να είναι: “προγράμματα αντι-ηγεμονικά (ή αντι-ηγεμονισμού) και αντι-ηγεμονίας”. [p0.9] νομίζω ότ εννοεί το ανάποδο, ανάμεσα σε προτάγματα αντι-ηγεμονίας και αντι-ηγεμονικά 3), ανάμεσα στα πλήθη και “στο πλήθος”, όπου το πλήθος είναι το επαναστατικό υποκείμενο σε μια counterηγεμονική αντίληψη, ενώ το antiηγεμονικό είναι τα πλήθη, [ορέστης].
24. “outside” of power→ είτε «εξωτερική της εξουσίας» είτε «”εκτός” της εξουσίας». [p1.15]
25. “evolutionists vs revolutionists”, αντί “εξελεκτικιστές vs επαναστάτες” σε “εξελικτικούς vs επαναστατικούς”
26. finality→ “οριστικότητα”. [p1.19]
27. pure place of resistance: αντί το “καθαρό τόπο αντίστασης”,”ανόθευτο πεδίο αντίστασης”.
28. essential human desire/tendencies, από “ουσιαστικές ανθρώπινες επιθυμίες/κλίσεις” σε “ουσιώδεις ανθρώπινες επιθυμίες/τάσεις”.
29. valoriasation→ αντι “αξιοποίηση”, “τεχνητή αναβάθμιση” (αφού την απαξιώνει σημειώνοντας και το ρητό του Νιτσε για τη “Ηθική του Δούλου”) [p1.15]
30. slave morality→ αντί “ηθικότητας του σκλάβου”, “ηθικής των δούλων” (αν και η 1η μετάφραση είναι σωστότερη κυριολεκτικά, νομίζω το ρητό του είναι γνωστό με τη 2η φράση) [p1.15]
31. naturalism→ αντί “φυσικισμού”, “φυσιοκρατία”. [p1.18]
32. “2nd wave anarchism”→ αντι “δεύτερο κύμα του αναρχισμού”, “αναρχισμός του δεύτερου κύματος”. [p0.6]
33. authority (σε αντιδιαστολή με το power που σαφώς μεταφράζεται ως εξουσία)→ το δυσκολότερο: Όπου το 'authority' ταιριάζει να μπει ως 'δικαιοδοσία' (μιας εξουσίας, μιας αρχής), ας μπει (πχ ένα πλήθος έχει την 'εξουσία' να τιμωρήσει έναν εγκληματία, αλλά για όσους προτιμούν στην ισχύ του νόμου, η 'δικαιοδοσία' για την τιμωρία έγκειται σε κάποιο δικαστήριο), και όπου αλλού ταιριάζει ως 'αρχή' (πχ εκεί που ετυμολογούσε τη λέξη αν-αρχισμός), επίσης οκ. Στα υπόλοιπα προτείνω το 'θεσμική εξουσία', και έτσι λύνεται και το πρόβλημα της τελευταίας παραγράφου του 1ου κεφαλαίου της πραγματείας, όπου συνοψίζει τον διαχωρισμό της πορείας του Μαρξισμού από τον αναρχισμό, διαχωρίζοντας όμως τις έννοιες power-authority. [p1.10], [p1.17], [p1.21], [p1.22], [], [], [].
34. unproblematic conception of freedom→ αντι του “μη-προβληματική αντίληψη της ελευθερίας…”, “αντίληψη της ελευθερίας δίχως προβληματισμούς”, όπως εξηγείται στην p1.18.
35. becoming-major/minor→ γίγνεσθαι-του-μείζονος/ελάσσονος ή ήσσονος? Νομίζω οτι η σωστή ερμηνεία είναι “γίγνεσθαι μείζων” κλπ και όχι γίγνεσθαι του μείζονος, διότι ο όρος προσπαθεί να αποδώσει ακριβώς την κίνηση του γίγνεσθαι.
36. macro-assemblies→ μακρο-συναρμογές (κοινωνικών σωμάτων).
37. a top-down [conception of power]→ αντί του “πάνω προς τα κάτω”, “την-κορυφή-προς-τη-βάση”. [p0.6]
38. change in degree→ ??? [p1.19]
39. Foucault's local practices of power→ “τοπικές” ή “εντοπισμένες” πρακτικές της εξουσίας?? [], [p2.7], [p2.7], [p3.11].
40. strata→ (υπο)στρώματα κοινωνικά
41. moment→ στιγμή / ροπή / ορμή [p3.8] προτιμώ το “ροπή” ή το “ορμή” [ανκοστις]
42. destructive moment→ “καταστροφική ροπή”, όχι “καταστρεπτική …”
43. ‘propaganda of the deed’[p3.5]→ “προπαγάνδας δια των πράξεων”, χρειάζεται υποσημείωση??[ανκοστις]
44. Deleuze's “packs”[3.15]→αλλάζω το “αγέλες” στο πιο προφανές “πακέτα” (εκτός κι αν είναι Deleuzια ορολογία), ok πείστηκα πως και ταιρίζει “αγέλες”! [ανκοστις]?
45. “lines of power”[3.16]→“γραμμές” εξουσίας είναι πολύ ασαφές, θέλουμε κάτι σαν το «νευρικό ιστό της εξουσίας», πχ “κανάλια”, “συνδέσεις”, “άξονες”, επέλεξα “συνδέσεις” για αρχή… [ανκοστις].
46. “exodus”[3.17]→ “Έξοδος”, με κεφαλαίο, (ή “φυγή”?), αφού για τους Άγγλους το “exodus” είναι ξενική λέξη και έχει άλλο συμβολισμό [ankostis].
47. [p2.27], [p3b.14] (de)territorialising→ ”(απο)εδαφικοποίηση”, όρος από D&G [orestis]. Αντ' αυτού θα πρότεινα το ”(απο)περιχαράκωση” που δίνεται καλύτερο νόημα σε σχέση με τη χρήση του στο κείμενο ως αρνητική έννοια, και προκύπτει νομίζω από τις “εθνικές εδαφικές διεκδικήσεις”(territorial conflicts).
48. disruptive actions→είναι μεταφρασμένο ως “δράσεις διατάραξης”, μήπως ταιριάζει “ρήξεις. “ρηξιακές δράσεις”? [ανκοστις] δράσεις παρενόχλησης; πάτνως δεν είναι ρήξη ένα μπλοκάρισμα ενός φορτηγού που μεταφέρει μεταλλαγμένα [ορεστης]
49. [p3.23] protest camps→ “στρατόπεδα διαμαρτυρίας” δεν μου φαίνεται πολύ πετυχημένο, “κατασκήνωση διαδηλωτών” αλλά είναι καινούριοι όρι για μας…[ανκοστις] μια χαρά το κατασκήνωση διαδηλωτών…[ορεστης]
50. [p3.26] coopted [movements]:πρόκειται όντως για διεφθαρμένα κινήματα??, ή μήπως κάτι σε “λειανμένα”, θυμάμαι υπάρχει και αλλού ο όρος [ankostis]

1. c.1985→circa 1985, “περί τα 1985”, “γύρω στο 1985”, “περίπου το 1985” ? διάλεξα το πρώτο [ανκοστις]
2. κλασικό ή κλασσικό; το google λέει 326,000 για κλασσικό, 709,000 για κλασικό. Ναι όντως, η γραφή με 2 “σσ” είναι αντιδάνειο από το λατινικό classis [ankostis]
3. Το Ελληνικό ερωτηματικό ”;” μου φαίνεται τόσο ανεπαρκές…θα παρακαλούσα να αφήναμε το αγγλικό ”?”, που είναι πλέον το διεθνές σύμβολο την απορίας - κάποτε θα το ενσωματώσει επισήμως και η ελληνική. Είσαι πολύ μπροστά, αλλά μόνος σου… Ο περισσότερος κόσμος θα νομίζει ότι μας ξέφυγε. Αφού παρακαλάς όμως, να δούμε τι λένε και οι άλλοι…
4. η τελεία μπαίνει συνήθως μετά τα εισαγωγικά και μετά την παρένθεση της παραπομπής. συμφωνει ο ορεστης, αλλά εδώ τί κάνουμε out of ourselves? (Stirner, 1907: 40). [p2.29] και εδώ [p3.18] που τη διατηρούν;»(crimethInc, 2006: 13)
5. Χρήση εισαγωγικών: «φράσεις άλλων και παραθέσεις» (αυτό ισχύει και για τα αποσπάσματα που είναι αυτούσιες φράσεις και δεν είναι στο εσωτερικό παραγράφων, αυτά δηλαδή που στο wiki ξεκινούν με το σύμβολο >??), “ όροι” (διαφορετικός ο χαραχτήρας ανοίγματος από αυτό του κλεισίματος).
6. μεταφράζουμε τις άνω-τελείες (το ελληνικό ;?) σε 3 τελειες…πάντα? (μου άρεσε αυτό). δε μου χτυπάει ωραία στο μάτι, επίσης μοιάζει πολύ με το […], ορέστης. [p3.20], οκ αλλά πρέπει να ψάξουμε που την έχω κάνει ήδη την “πατάτα” [ανκοστις] ένα το έχω διορθώσει [ορεστης] [p2.1], [p2.15]
7. το n.d. (στις βιβλιογραφικές αναφορές των παραθέσεων)→ μεταφράζεται ως no-dates, ήτοι, χ.η. Εβαλα και μια Σ.μ. στο wiki για αυτό.
8. Anonymous[3.15]→ “Ανώνυμου” ?? [ankostis] ή Ανωνύμου; το google ισοπαλία εδώ, αλλά το χάνει λίγο στην αναγνώριση
9. μεταφράζουμε τους τίτλους στα ξενόγλωσσα βιβλία ή κρατάμε τον αρχικό τίτλο; το Gramsci is Dead: Anarchist Currents in the Newest Social Movements από εκδόσεις «Ελευθεριακή Κουλτούρα» επέλεξαν την απόδοση «Το Τέλος της Ηγεμονίας. Αναρχικές Τάσεις και Νεότατα Κοινωνικά Κινήματα». [πχ p0.10]
10. cited in; εγώ πάντως το μεταφράζω απλώς “στο” πχ (Γκράμσι, στο Φουκό 200:666), [ανκοστις] μου αρέσει το πιο ακριβές “όπως αναφέρεται στον …”.
11. emphasis added→ [p2.20] “υπογράμμιση από το συγγραφέα/μεταφραστή” δεν είναι οκ[ανκοστις]?? Η έμφαση είναι του συγγραφέα ; http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1:%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82_%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD
12. will → θέληση ή βούληση;
13. λέμε “της Καταστασιακούς Διεθνούς[p3.23][ankostis]???

Η ίδρυση της Καταστασιακής Διεθνούς από el.wikipedia

1. Σχετικά με τις τελευταίες “ξαφνικές” και αρκετά επεμβατικές διορθώσεις στην εισαγωγική παράγραφο του κειμένου που έκανες, imwrong (http://www.sid.gr/translate/doku.php/postanarchism_0?rev=1261184926), παρατηρώ πως (χωρίς να κάνω διεξοδική καταγραφή):
   • παρέλειψες ορισμένα σημεία (πχ στην υποσημείωση κράτησε περιληπτικά το λόγο που φτιάχτηκε το κείμενο, ή στην παράλειψη του “ταυτόγχρονου” της γέννεσης του αναρχισμού με τον σοσιαλισμό),
   • μετέφρασες τολμηρά ορισμένα άλλα που μάλλον ξαναχρειάζονται consensus…(πχ “ανασχετική συνθήκη”),
   • κατάργησες κάποια μάλλον επιτυχημένα σημεία (πχ το “reinventing its practice” το έκανες “επαναπροσεγγίζοντας τις πρακτικές τις” αντί “ξανα-επινοεί την πρακτική της” (σημειώνω πως στα ελληνικά δεν χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό τι ίδιο συχνά με τα λατινικά)
   • δεν εφάρμοσες κάποιες από τις συντακτικές συμβάσεις που περιγράφουμε εδώ στο consensus (για τα εισαγωγικά ή για τις ΣτΜ),
   • και ίσως επειδή φαίνεται πως προτιμάς μια λακωνική μετάφραση, μοιάζει και πως βιάζεσαι(!), όπως πχ στην πρώτη πρόταση όπου σου ξέφυγε ένα τυπογραφικό (“τον ακαδημαϊκή”), ή σε παρακάτω πρόταση, στο “eclipsed”, όπου πλέον δεν βγάνει καν νόημα (ενώ παλιά, νομίζω πως έβγαζε).
   • Επειδή λοιπόν η κυρίως μετάφραση πλησιάζει στο τέλος, μήπως να προσπαθούσαμε να δρούμε πιο συλλογικά-συνεργατικά ώστε να αποφεύγουμε τα πισωγυρίσματα?
   • Όμως και επειδή σαφώς και κάνεις αρκετές σωστές διορθώσεις (πχ “ολότητα” αντί “καθολικότητα” σχέσεων), είσαι αρκετά λεπτολόγος (πχ Mikhael αντί Michael Bakounin), και βοηθάς τη στρωτή ροή του κειμένου σε παρακαλώ να μην παρεξηγηθείς από το άμεσο της “επίθεσής” μου και να συνεχίσεις την συνεισφορά σου.
2. The orientation of the movement, however, brought out critiques of “summit hopping” and the more substantial critique of the “spectacle of resistance”, and has had the lingering effect so as to prompt a re-evaluation of the dynamics of power and domination, of resistance, and a return to the everpresent question “What is to be done?”.

έχοντας μία μακροπρόθεσμη επίδραση στην επανεκτίμηση των δυναμικών της εξουσίας και της κυριαρχίας, και της αντίστασης, ξαναθέτοντας το πάντα επίκαιρο ερώτημα του “Τι να κάνουμε;”. [p0.4]

1. but is foremost a juxtaposition of the post-structuralist critique so as to draw out those moments within anarchist theory – already extant – with which it is consonant.

προκειμένου να φωτιστούν οι ενυπάρχουσες στην αναρχική θεωρία στιγμές, με τις οποίες και είναι σύμφωνη. [p0.5]

1. [p1.1] > Either the State for ever, crushing individual and local life, taking over in all fields of human activity, bringing with it its wars and its domestic struggles for power, its palace revolutions which only replace one tyrant by another, and inevitably at the end of this development there is … death!| > Είτε το Κράτος για πάντα, να συντρίβει την ατομική και την εντόπια ζωή, καταλαμβάνοντας όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, κουβαλώντας τους πολέμους του και τις εμφύλιες διαμάχες του για την εξουσία, και τις “επαναστάσεις” των ανακτόρων του όπου ο ένας τύραννος αντικαθιστά τον άλλο, και αναπόφευκτα στο τέλος αυτής της διαδρομής να βρίσκεται… ο θάνατος!| ποιο το πρόνλημα εδώ? [ανκοστις] Το εντόπια σε σχέση με το τοπική [ορεστης]

> [p1.1] Or the destruction of States, and new life starting again in thousands of centres on the principle of the lively initiative of the individual and groups and that of free agreement. > Είτε η καταστροφή των Κρατών, και νέα ζωή να ξεκινά σε χιλιάδες επίκεντρα βασισμένη στην αρχή της ζωογόνας πρωτοβουλίας των ατόμων και των ομάδων, και σε αυτήν της μεταξύ τους ελεύθερης συμφωνίας. ποιο το πρόβλημα εδώ? [ανκοστις] οκ, no problem here. [orestis]

1. Τhe apparent autonomy of this latter aspect, and specifically the State, was in reality a result of a particular mode of production. Η φαινομενική αυτονομία της προηγούμενης αυτής αναλογίας, και ειδικότερα του Κράτους, ήταν στην πραγματικότητα ένα αποτέλεσμα του συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής. [p1.6]
2. and the completeness with which they free themselves from existing fetters will behave and act always in a direction useful to society. και την πληρότητα με την οποία απελευθερώνουν τον εαυτό τους από τα υπάρχοντα δεσμά, πάντα θα συμπεριφερθούν και θα δράσουν προς μία κατεύθυνση χρήσιμη στην κοινωνία» [p1.16]

This is not to say, however, that every interaction is characterised by a relationship of domination, but rather the lesser claim that power is a requisite for affectuation. Με αυτό όμως δεν λέμε πως κάθε αλληλεπίδραση χαρακτηρίζεται από σχέσεις κυριαρχίας, αλλά εννοούμε το μάλλον πιο περιορισμένο ισχυρισμό πως η εξουσία είναι προαπαιτούμενο για να υπάρχει οποιαδήποτε επίδραση. [p2.6]

1. though not necessarily wrong, [p2.7]
2. [p2.27]Moreover, this is not just an absence of an affirmative foundation, but may indeed suggest that subjects are produced desiring their own oppression, where emergent strata react back upon their constituent parts, territorialising bodies and shaping desire that is affirmative of itself, that fulfils its ‘will to power’. Επιπλέον, αυτό δεν συνεπάγεται μόνο μία απουσία καταφατικής θεμελίωσης, αλλά μπορεί όντως να προτείνει πως υποκείμενα παράγονται επιθυμώντας την καταπίεσή τους, εκεί όπου τα αναδυόμενα στρώματα αντιδρούν πάνω στα συστατικά τους μέρη, εδαφικοποιώντας τα σώματα και σχηματίζοντας την επιθυμία που είναι καταφατική του εαυτού της, δηλαδή ικανοποιεί τη “θέληση της για δύναμη”.
3. The exploited are not carriers of any positive project, be it even the classless society (which all too closely resembles the productive set up). […]Οι εκμεταλλευόμενοι δεν είναι οι φορείς κανενός θετικού προτάγματος, ούτε αυτού της αταξικής κοινωνίας (που μοιάζει τόσο στη δομή της παραγωγής) [p2.32]
4. rejection of essence, strategic or otherwise, necessarily means a rejection of social struggles that have as their foundational and revolutionary subject particular oppressed identities, commonly known as ‘identity politics’./ Η στρατηγική ή για άλλους λόγους απόρριψη της ουσίας, αναγκαστικά σημαίνει την απόρριψη των κοινωνικών αγώνων, που έχουν ως θεμέλιο τους και επαναστατικό υποκείμενο συγκεκριμένες καταπιεσμένες ταυτότητες, γνωστές κοινώς ως “πολιτικές της ταυτότητας” [p2.34]
5. a space of becoming […] posited as a space of affinity and symbiosis between adjacent forces/ ένα χώρο του γίγνεσθαι […] διατυπωμένου ως χώρου συγγένειας και συμβίωσης ανάμεσα σε γειτονικές δυνάμεις» μάλλον έχει να κάνει με την έννοια του τόπου [p2.34]
6. > an open utopia: forced open, after the congealing of ideals, the degeneration of mutuality into conservatism; shifted, deliberately, from its achieved harmonious condition, the stasis in which the classical utopian mode culminates, to restless, open, risk-taking experiment (Williams, cited in Gordon, 2007: 120). > μία ανοιχτή ουτοπία: επιβεβλημένη ανοιχτή, μετά το πάγωμα των ιδανικών, τον εκφυλισμό της αμοιβαιότητας σε συντηρητισμό μετατοπίζεται αργά, από την επίτευξη της αρμονικής κατάστασης, τη στάση στην οποία ο κλασσικός ουτοπικός τρόπος αποκορυφώνεται, σε ένα αεικίνητο, ανοιχτό και με ρίσκο πείραμα (Williams, cited in Gordon, 2007: 120). [p2.39]
7. >…you must trust in non-unified, incoherent, non-hegemonic forces for social change, because hegemonic forces cannot produce anything that will look like change to you at all. >…πρέπει να εμπιστεύεστε τις μη ενοποιημένες, τις χωρίς συνάφεια, τις μη ηγεμονικές δυνάμεις για την κοινωνική αλλαγή, [p3.1] done by ankostis.
8. simplicit in much of the ‘propaganda of the deed’ anarchist bombings of the 1890s, και υπονοείται σε μεγάλο μέρος της “προπαγάνδας δια των πράξεων”/* των αναρχικών βομβιστών της δεκαετίας του 1890 [p3.5] done by ankostis.
9. Lodge yourself on a stratum, experiment with the opportunities it offers, find an advantageous place on it, find potential movements of deterritorialisation, possible lines of flight, experience them, produce flow conjunctions here and there, try out continuums of intensities segment by segment, have a small plot of land at all times (Deleuze & Guattari, 2004b: 178). > Στέγασε τον εαυτό σου σε ένα στρώμα, πειραματίσου με τις ευκαιρίες που σου προσφέρει, βρες ένα προνομιακό χώρο πάνω του, βρες πιθανές κινήσεις αποεδαφικοποίησης, πιθανές γραμμές πτήσες, πειραματίσου, παρήγαγε ροές συνδέσμων εδώ κι εκεί, δοκίμασε συνέχειες (continuumσ) από εντάσεις από τομέα σε τομέα, έχε ένα μικρό παρτέρι σε όλες τις στιγμές [p3.14]
10. Moreover, the ability to radically alter such social experiments places constraints on their size, realising that in large experiments there is the risk that emergent assemblage properties will once again overtake their constituent parts.Moreover, the ability to radically alter such social experiments places constraints on their size, realising that in large experiments there is the risk that emergent assemblage properties will once again overtake their constituent parts. [p3.15] done by ankostis.
11. Murray Bookchin has elaborated further, claiming that “in contrast to the anarchist policy of continually pressing against the society in search of its weak-points and trying to open areas that would make revolutionary change possible, Marxian theory was structured around a strategy of ‘historical limits’ and ‘stages of development’” (Bookchin, 1989: 135). And in the work of Hakim Bey we see a similar insistence: “we concentrate our force on temporary ‘power surges’, avoiding all entanglements with ‘permanent solutions’” (Bey, 2003: 101). That power is everywhere, and that strategic avenues of change are inappropriate, is not, however, to suggest a blind flurry of opposition. While Bookchin suggests a search for “weak-points”, May suggests, in addition, a search for its strongest points, that is, those lines of power which are reinforcing, which “vibrate” across larger regions of social networks, coming to strengthen asymmetric relations (May, 1994: 54). A tactical approach, therefore, suggests both the exploitation of the multiplicity of weak points and the opposition to specific relations that have widespread ramifications. These lines cannot be presumed, however, but must be discovered through intervention (May, 1994: 53).3)/Ο Murray Bookchin προχώρησε παραπέρα, ισχυριζόμενος ότι «σε αντίθεση με την αναρχική πολιτική της συνεχούς πίεσης ενάντια στην κοινωνία για την εύρεση των αδύνατων περιοχών και την προσπάθεια απελευθέρωσης περιοχών που μπορούν να κάνουν την επαναστατική αλλαγή πιθανή, η μαρξική θεωρία δομήθηκε γύρω από μία στρατηγική των “ιστορικών ορίων” και των “σταδίων της ανάπτυξης”»(Bookchin, 1989: 135). Στο έργο του Hakim Bey βρίσκουμε μία όμοια επιμονή: «συγκεντρώνουμε τη δύναμη μας σε προσωρινά “κύματα εξουσίας”, αποφεύγοντας όλα τα μπλεξίματα με τις “μόνιμες λύσεις”»(Bey, 2003: 101). H εξουσία αυτή βρίσκεται παντού, και αυτές οι στρατηγικές λεωφόροι της αλλαγής δεν είναι ενδεδειγμένες, δεν είναι ωστόσο, να προτείνουν μία τυφλή ριπή αντίθεσης. Ενώ ο Bookchin προτείνει μία έρευνα των “αδύνατων σημείων”, ο May προτείνει, πρόσθετα, μία έρευνα για τα δυνατά σημεία, δηλαδή εκείνες τις γραμμές εξουσίας που ενισχύονται, που “συντονίζονται” κατά μήκος μεγάλων περιοχών των κοινωνικών δικτύων, κι έρχονται να δυναμώσουν τις ασύμμετρες σχέσεις. (May, 1994: 54) Μία τακτική προσέγγιση, επομένως, προτείνει τόσο την εκμετάλλευση των πολλαπλοτήτων των αδύνατων σημείων όσο και την αντίθεση στις συγκεκριμένες σχέσεις οι οποίες έχουν διακλαδωθεί. Αυτές οι γραμμές δεν μπορούμε να τις προϋποθέσουμε, ωστόσο πρέπει να τις διερευνήσουμε μέσω της παρέμβασης. (May, 1994: 53) [p3.16] done by ankostis.
12. As we become de-construction workers, we make revolution – a gender evolution. / Καθώς γινόμαστε εργάτες αποδόμησης, κάνουμε την επανάσταση – ανέλιξη(evolution) των φύλων [p3.20]
13. [p3.21]υποσημείωση: Saul Newman uses Derrida in making a similar argument, claiming that the transgressive is the other to the norm, and the embrace of the latter only reinforces its relational other. Newman advises, instead, the creation of a new terrain (2001: 121).
14. [p3.22] ‘hit them where it hurts – direct action gets the goods’.«χτύπα τους εκεί που πονάνε – η άμεση δράση παίρνει τα αγαθά». Tι προβλημα υπάρχει?[ανκοστις] τι θέλει να πει ο συγγραφέας; [ορεστης]
15. [p3.22] dug up access roads to sites of ecological devastation. / και έχει μπλοκάρει σκάβοντας δρόμους πρόσβασης σε τοποθεσίες οικολογικά υποβαθμισμένες.
16. [p3.22] These tactics of non-violent direct action aim to impede everyday practices deemed objectionable, to attack the specific localised instances of oppression in the realisation that there is no centre, and are of a nature that these resistant practices can be taken up by others.Οι τακτικές αυτές της μη-βίαιης άμεσης δράσης στοχεύουν στην παρακώλυση των καθημερινών πρακτικών που θεωρούνται ανάρμοστες, στην επίθεση σε συγκεκριμένες τοπικές περιστάσεις καταπίεσης αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει κέντρο και ότι από τη φύση τους οι πρακτικές αυτές αντίστασης μπορούν να αναληφθούν και από άλλους.
17. [p3.28] here are some final comments, however, worth making in light of recent ecological developments.Υπάρχουν ακόμα κάποια τελικά σχόλια, που αξίζουν ωστόσο να γίνουν στο φως των πρόσφατων οικολογικών αναπτύξεων. μήπως αναφέρεται στην ανάπτυξη νέων θεωρήσεων;
18. [p4.2] Η κατακλυσμική, ποσοτική αλλαγή πρέπει να αντικατασταθεί από μία ευρείας κλίμακας αλλαγή degree. εδώ νομίζω ότι το degree με την ποσοτική έννοια είναι λάθος, πχ βαθμός. Βλέπε στο [p3.3] Similarly, we have arrived at a notion of revolution as an open-ended process that seeks not a cataclysmic change of degree, but widespread change of kind